F.P-H.K

 

         Yeni bir sayfa.. Kitap sıkıcı olmasa da sayfayı çevirdiğimde duruyorum sebepsizce. Bu duraklamada yazarın ya da yazma becerisinin hiçbir suçu yok. Peşi sıra kafamı kaldırıyorum kitaptan ve gözlerimi odada,  hayati önem taşıyan ve ivedilikle ihtiyaç duyulan objeyi ararcasına çaresizce gezdiriyorum. Gördüklerim beni ağlamaklı bir hale sokuyor. Zira bomboş odada duvar dibine istiflediğim kitaplarım, oturduğum sandalye masa ve  oturduğum sandalyenin arkasında bulunan kanepe dışında hiçbir şey yok. İstiflenmiş daha doğrusu orada olduğu unutulmuş kitapların hatırlanmasıyla oluşan ağlamaklı halim daha da beter bir hal alıyor. Ağlıyorum. Tek sebebi okunulması için güç bela alınıp, bir köşeye atılarak unutulmaya yüz tutmuş kitaplar olamaz, ağlamak bu kadar basite indirgenmemeli. Neden ağladığımı bilmiyorum. Bir elimle gözlerimdeki yaşı elimin tersiyle yanaklarımdan sürüyorum. Sürgün edilen göz yaşlarım el ve yanak derimde siliniyor gidiyor. Ağlamam kesilince bir gülümseme beliriyor yüzümde. Yeni sayfaya başlama cesareti bulamıyorum içimde. Geçmişimden destek almam gerektiğini hissederek sayfayı geri çeviriyorum ve son paragrafı okuyorum. “Derdimiz gönül eğlendirmekse, hata etmiş olacağız. Tek yaptığımız sevmekse, ölebiliriz.” Cümlesi geçmişimden geliyor ve yeni sayfaya geçişimin ardından ve beni bir an duraklatıp odama baktıran ve peşi sıra ağlatan cümle olduğunu fark ediyorum. Farkındalığımın ardından kitabın yeni sayfasına geçebileceğim cesareti buluyorum kendimde.

Daha kendime gelememişken yeni sayfada boğuluyorum, kitap hayatım haline geliyor. Devam edemiyorum. Güç bela okuduğum paragraf yeni sayfayı eskimeyecek hale getiriyor. “ Kendim için kimim ben? Hissettiğim şeylerden biriyim sadece. – Yüreğim çaresizce, delik bir kova gibi boşalıyor. Düşünmek mi? Hissetmek mi? Net olarak tanımlanmış bir şey söz konusu olduğunda nasıl da yoruluruz her şeyden.” İşte beni bunları yazmaya iten şey gerçekleşiyor. Bu noktada kitabı bırakıyorum ve kitapların arasındaki kıvrılıp bükülmüş kağıtlar arasından en az karalanmış, en çok boş alana sahip kağıdı seçip geçiyorum masaya. Çiziklerle dolu yeni bir sayfa. Tek başına, kitaplar arasına giremeyecek bir sayfa bu. Kelimelerimin yalnızlığında çaresiz bir sayfa. Tıpkı ben gibi. Yazacaklarım netleştiğinde telaşa kapılan bir sayfa....